Patterns, Severity, and Outcomes of Pediatric Forensic Cases Presenting to Emergency Departments: A One-Year Retrospective Study

Objective: Pediatric forensic cases constitute an important public health problem and are frequently encountered in emergency departments. Due to their developmental vulnerability, children are at higher risk of trauma and violence and these cases require appropriate medical management and accurate forensic documentation. This study aimed to evaluate the demographic, clinical and epidemiological characteristics of pediatric forensic cases presenting to emergency departments and to identify injury patterns and medicolegal outcomes.

Materials and Methods: This retrospective study included forensic cases aged 0–18 years admitted to the pediatric and adult emergency departments of a university hospital for a year. Data were obtained from the hospital information system and included demographic characteristics, type and timing of forensic events, injured body regions and internal organs, fractures, consultation requirements, hospitalization, surgical intervention and forensic outcomes. Statistical analyses were performed using SPSS software.

Results: A total of 422 pediatric forensic cases were evaluated. The mean age was 9.87 ± 5.26 years and 67.8% of patients were male children. Adolescents constituted the largest age group (43.8%). Admissions were most frequent during summer (33.2%). The most common events were traffic accidents (24.4%), blunt trauma (15.2%) and sharp object injuries (14.7%). The head, neck and face were the most frequently affected regions (33.6%). Internal organ injuries were present in 15.2% of cases, with brain injuries being the most common. Fractures were detected in 26.3% of patients. Life-threatening injuries were identified in 19.9% of cases and mortality occurred in 1.7%. Hospitalization was required in 33.9% of patients, most commonly in intensive care units and pediatric surgery services.

Conclusion: Pediatric forensic cases remain a significant burden in emergency departments, particularly among adolescent males. Trauma-related incidents predominate and often result in severe injuries. Preventive strategies, increased awareness, and standardized forensic evaluation protocols are essential to improve both clinical care and legal reporting in pediatric emergencies.

 Amaç: Pediatrik adli olgular önemli bir halk sağlığı sorunu olup acil servislerde sık karşılaşılmaktadır. Gelişimsel kırılganlıkları nedeniyle çocuklar travma ve şiddete daha yatkındır ve bu olgular uygun tıbbi yönetimin yanı sıra doğru adli belgelendirme gerektirmektedir. Bu çalışmada, acil servislere başvuran pediatrik adli olguların demografik, klinik ve epidemiyolojik özelliklerinin değerlendirilmesi, yaralanma paternleri ve adli sonuçların belirlenmesi amaçlanmıştır.

Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya, bir üniversite hastanesinin çocuk ve erişkin acil servislerine bir yıl içerisinde başvuran 0–18 yaş arası adli olgular dâhil edildi. Veriler hastane bilgi yönetim sisteminden elde edildi. Demografik özellikler, adli olay türü ve zamanı, yaralanan vücut bölgeleri ve iç organlar, kırık varlığı, konsültasyon gereksinimi, hastaneye yatış, cerrahi girişim ve adli sonuçlar kaydedildi. İstatistiksel analizler SPSS yazılımı kullanılarak yapıldı.

Bulgular: Toplam 422 pediatrik adli olgu değerlendirildi. Ortalama yaş 9,87 ± 5,26 yıl olup hastaların %67,8’i erkekti. Olguların en büyük grubunu adölesanlar (%43,8) oluşturdu. Başvurular en sık yaz mevsiminde (%33,2) gerçekleşti. En sık görülen adli olaylar trafik kazaları (%24,4), künt travmalar (%15,2) ve kesici-delici alet yaralanmaları (%14,7) idi. En sık etkilenen bölgeler baş, boyun ve yüz bölgesi (%33,6) oldu. Olguların %15,2’sinde iç organ yaralanması saptandı ve en sık etkilenen organ beyin idi. Kırıklar hastaların %26,3’ünde tespit edildi. Yaşamsal tehlikeye neden olan yaralanmalar %19,9 oranında görülürken mortalite %1,7 idi. Olguların %33,9’u hastaneye yatırıldı ve en sık yatış yoğun bakım üniteleri ile çocuk cerrahisi servislerine yapıldı.

Sonuç: Pediatrik adli olgular, özellikle adölesan erkeklerde olmak üzere acil servisler üzerinde önemli bir yük oluşturmaya devam etmektedir. Travmaya bağlı olaylar ön planda olup sıklıkla ağır yaralanmalarla sonuçlanmaktadır. Pediatrik acil durumlarda hem klinik bakımın hem de adli raporlamanın iyileştirilmesi için koruyucu stratejiler, farkındalığın artırılması ve standart adli değerlendirme protokollerinin uygulanması gereklidir.